Październik to miesiąc świadomości ADHD – czasu, w którym szczególną uwagę zwraca się na lepsze rozumienie tego zaburzenia. W powszechnej opinii ADHD wciąż kojarzone jest głównie z dziećmi, które nie potrafią usiedzieć w miejscu, przerywają innym i zapominają o zadaniach domowych. Jednak coraz więcej mówi się o tym, że ADHD nie „znika” z wiekiem – dorasta się z nim i w dorosłości przybiera ono nieco inne oblicze.

Czym jest ADHD?

ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) to zaburzenie neurorozwojowe, które wpływa na sposób funkcjonowania mózgu, zwłaszcza w obszarze koncentracji, organizacji i regulacji emocji. U dorosłych często dominują trudności w skupieniu, pamięci operacyjnej i planowaniu, a mniej widoczna bywa nadpobudliwość ruchowa, typowa dla dzieci.

Czy ADHD jest dziedziczne?

Badania wskazują, że ADHD ma silny komponent genetyczny – jeśli jeden z rodziców ma ADHD, prawdopodobieństwo, że wystąpi ono również u dziecka, znacząco rośnie. Szacuje się, że czynniki genetyczne odpowiadają nawet za 70–80% ryzyka wystąpienia tego zaburzenia. To dlatego tak wielu dorosłych zgłasza się na diagnozę dopiero wtedy, gdy ich własne dzieci otrzymają diagnozę ADHD – i nagle zaczynają rozumieć wiele trudności ze swojego życia.

Jak wygląda funkcjonowanie dorosłych z ADHD? – przykłady z życia

• Anna, 32 lata – codziennie obiecuje sobie, że przygotuje prezentację wcześniej. Jednak znów robi ją w ostatniej chwili, bo nie potrafi zabrać się do zadania. Czuje się przez to mniej kompetentna, choć w rzeczywistości ma ogromną wiedzę.
• Marek, 40 lat – od lat doświadcza chaosu w życiu codziennym. Gubi klucze, zapomina o terminach wizyt lekarskich, a na spotkania przychodzi spóźniony. Otoczenie uważa go za nieodpowiedzialnego, a on sam cierpi z powodu poczucia winy i niskiej samooceny.
• Magda, 28 lat – szybko się ekscytuje nowymi pomysłami, zapisuje się na kursy i kupuje sprzęt do nowych hobby, ale rzadko doprowadza je do końca. Bliscy żartują z jej „słomianego zapału”, a dla niej to źródło frustracji i poczucia, że nie potrafi być „dorosła”.

Takie sytuacje są częste wśród osób dorosłych z ADHD i często sprawiają, że sięgają one po pomoc psychologiczną.

Ciekawostka z badań

Według badań opublikowanych w Journal of Attention Disorders aż 2,5–4% dorosłych na świecie ma ADHD, a jedynie niewielki odsetek z nich kiedykolwiek uzyskuje diagnozę i odpowiednie wsparcie. To oznacza, że wielu dorosłych latami żyje z poczuciem winy, niską samooceną i brakiem zrozumienia dla własnych trudności – nie wiedząc, że za ich doświadczeniami stoi realne zaburzenie neurorozwojowe.

Diagnoza i terapia ADHD w dorosłości

Dobra wiadomość jest taka, że diagnoza ADHD u dorosłych pozwala nazwać trudności i zaplanować skuteczne strategie radzenia sobie. Wsparcie psychologiczne, psychoedukacja czy terapia poznawczo-behawioralna pomagają w lepszej organizacji codzienności, poprawie relacji i budowaniu poczucia sprawczości.

👉 Jeśli podejrzewasz u siebie ADHD lub chcesz dowiedzieć się więcej o diagnozie i terapii dorosłych z ADHD, umów się na konsultację w Gabinecie Psychologicznym DOBRO w Gliwicach – pracujemy stacjonarnie oraz online.